Dzięcioł i sroczka

Dzięcioł i sroczka

Zakochała się sroczka w dzięciole,

“Panią dzięciołową od jutra być wolę,

niż płochą sroczką – panienką,

uwinę się z tym bardzo prędko”.

 Przystroiła się sroczka w korale,

na dodatek owinęła szalem,

a na łapki wsunęła pierścionki,

na dziób czarne plamki biedronki.

 Skradła zapach niewinnej konwalii,

“pożyczyła” kwiatek azalii

i czapeczkę z zielonego mchu,

aby dzięcioł padł wprost bez tchu.

 Co z tego, gdy dzięcioł wciąż puka,

w chorym drzewie korników szuka,

i na boki wcale nie patrzy

po prostu nie potrafi inaczej.

 “Szkoda czasu” – sroczka zmyka,

“Nie zmienię pracoholika”.

 Pocieszyła się złotą łyżeczką,

którą zaraz “znalazła” nad rzeczką,

i zwędziła prababci korale,

bo i sroczka nie zmienia się wcale:

„pożyczalska”  i pracoholik,

każde sobą zostać woli.

Jedna odpowiedź to “Dzięcioł i sroczka”

  1. wojciech.domagala@wp.pl Says:

    żaden mason nie zdechł?

    Aszera posted: ” Zakochała się sroczka w dzięciole, “Panią dzięciołową od jutra być wolę, niż płochą sroczką – panienką, uwinę się z tym bardzo prędko”. Przystroiła się sroczka w korale, na dodatek owinęła szalem, a na łapki wsunęła pierścionki, na dziób czarne „

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s


%d blogerów lubi to: